GÜLİSTAN
Bir gül ağacı olmak isterdim Şahd’ın bahçesinde; 
gül neşesiyle beslenir, yüzümde güller açardı.
Merak ettiysen, gözlerini kapat ve iyi dinle:

Eğer bu şehre varmak istersen 
Uzun ve zorlu bir yolculuk yapman gerekir.
Evvelâ kabuğunu kırmalı, prangalarından kurtulmalı;
Tüm maskelerinden sıyrılıp “kendin” olmalısın.
Ayıplanmalı, darbeler almalı; 
Son olarak bir gül deryasını yüzerek geçmelisin.
Öyle bir deryadır ki bu; 
Ömrünü gaflet üzere yaşayan dahi içine gark olduğunda, 
Büyük bir hayranlıkla, hem de tam oracıkta 
Kendini şükür secdesinde buluverir.

Gül desenli, oymalı kapıya ulaştığında ise ellerinde devâsâ gül demetleri taşıyan, 
Gül yanaklı çocuklarca selâmlanarak karşılanırsın.
Çocuklar… ahh o çocuklar…
Gül yüklü bulutlardan gül yağmurları başladığında,
Hepsi sokaklara dökülür de hep bir ağızdan
Şahd ve kardeşini
“Gül kapmaca” oyununa çağırırlar.
 
Çeşmelerden, derelerden ve nehirlerden gül suyu çağlar burada;
İçmelere doyamazsın.
Zira bu diyarda başlıca gıda güldür.
Gül hem rızık, hem kelâm,
Hem merhem hem sırdır.
Şifahanelerde onulmaz sanılan gönül yaraları
Gül yağıyla pâk edilir, dermâna kavuşur.
Çünkü burada dert, inkârla değil;
Şefkatle iyileşir.

Bu gülhâneye hasat vakti geldiğinde
Yer ile gök gülşen olur.
Bülbüllerin her dem bayram saadeti yaşadığına
Hayranlıkla şahit olursun.
Zira burada feryat bile aşkla söylenir.
Yükselen gülbângın nidasıyla
Tüm felekler toplaşır;
Her biri bir Âfitâb’ın pervânesi olur.
Zaman durur, yön kaybolur;
Yalnızca vuslat konuşur.
Bu diyârda
Gülce sarf olunmayan her söz lâl kesilir;
Hakikate yönelmeyen her bakış a‘mâdır.
Zira söz, gül kokmuyorsa eksiktir;
Bakış, aşka varmıyorsa yoldan düşmüştür.

Sevgili Şahd’ın gönül sarayıdır 
Beni sıcacık sarıp sarmalayan
Bu uçsuz bucaksız huzur ülkesi.

Ve ben, 
O sarayın eşiğinde
Bir gül yaprağı kadar hafif,
Bir secde kadar teslim olurum.
Rüzgâr gül kokar,
Zaman sükût eder.
Adını bilmediğim
Lakin hep özlediğim
Bir dinginliğe varır gönlüm.

Bu hal üzere anlarım ki;
Dileyen için
Bütün yollar
Nihayetinde
Gülistan’a çıkar.