Sen “var olacağım” dedikçe, selam dairende, yani yakınların için ölmeye ve silinmeye başlıyorsun. Gittikçe aynı bir cesedin çürümesi gibi, küçük prens. O sevdiğin şey artık bakılmayacak ve kokusuna bile dayanamayacağın biri hâline geliyor.

Adam Müslüman olmuş, sünnet olmuş. Belki oldu mu, onu da bilmiyorum; ona göre kestirmek evrensel insan haklarına uymuyordur. Diyelim oldu. Sonra diyorsun ki: “Düşündüm taşındım, biz Batı kültürüne göre zekât vermek… Bizim ahlakımıza uymuyor artık, bunun değişmesi lazım.”

Oysa aşk dediğimiz şey bizi bize gösteren bir ayna değil miydi? Gözlerimiz ne zaman bu kadar kör oldu, ne zaman kendi yansımamızdan korkar hale geldik?

Değişirken yaşayacağımız “öyle olur, şöyle olurlar”ın kalbini bir türlü rahat bırakmaması ve yorması, tarifsiz bir direnç oluşturuyor. Hâlbuki ne olacak değil mi? Basit bir cümle.

Unutma Küçük Prens, nasıl ışığın etrafında dönen pervaneler varsa, pisliğin etrafında dönen sinekler de var. Elbette bunun bir hikmeti vardır; orasını bilemem.

Kime ne diyeceğimizi şaşırdık. Yukarısı bıyık, aşağısı sakal. Hepsi bizim ama durum enteresan. Elbette kesin bir hat çizerek diyeceğini diyenler oldu. Lakin vehmin getireceği sonuçlar çok masumane kalmayabiliyor. En büyük zararı ise vehmi yaşayan görüyor; ondan sonra etrafına sıçrıyor, eski İstanbul yangınları gibi.

Şahsiyetli olmak, işte bu iki uçurumun tam ortasında, sırat-ı müstakim üzere bir duruş ahlakı geliştirmektir. Kendi sınırlarını bilmek, başkasının hududuna hürmet etmekle başlar. Zira kendi hukukunu koruyamayanın başkasına adaletle muamele etmesi ham bir hayalden ibarettir.

Benim zihnim makroekonomik dengeler, jeopolitik stratejiler ve memleketin bu darboğazdan nasıl kurtulacağı gibi mühim meselelerle -sahne arkasında- meşgulken, kalkıp bir fatura kuyruğunda vakit mi kaybedecektim?

Bir insan, hepimize söylüyorum, çölde yürürken; o boşlukta, o hiçlikte, kum ve güneşin olduğu bir yerde yürürken nasıl oluyor da koca bir şehri zincire takıp çekmeye çalışıyor?

Öfkenin atına binmezler. Sıkılı yumruklarla dolaşmazlar. Kendi kanaatlerini başkalarına dikte etme heveslerine tenezzül etmedikleri gibi bunları bir yaptırım boyutuna da taşımazlar.