Gözlem / İlim / Şahitlik
Hayat, gürül gürül akan bir nehirken, “ya boğulursam” korkusuyla kıyıda donup kalmak, suya hiç değmeden soğuktan titremektir.
Âlemde birbirine dokunmayan bir şey yok. Görünmeyen iplerle bir tesir hâlindeyiz sanki; beynin nöronları arasındaki akımların birbirine sinyal göndermesi gibi.
Güzel ahlak yolcuları isimlendirme ve kavramlaştırma meselesinde hassas olduklarından dinlediklerini ve okuduklarını tahlile tâbi tutarlar.
Dünya liderlerine bakın. Biraz üzerlerine gidildiğinde, mevcut durumun değişmesini ve kendi kurdukları sistemin bozulmasını istemedikleri için, bunu hissettirdiğinizde hep bir korku ve tehlike algısı yaratırlar ki kendileri orada hep dursun diye
Aklı olmayanın teklife muhatap olamadığı gerçeğinin biliniyor olmasına rağmen yine de akla yönelik olumsuz söylemlerde bulunanlara itibar etmez ve geçerli saymazlar. Bu yönde yaklaşanların hangi tür görüntüye bürünürlerse bürünsünler, ne yönde söylemler geliştirirlerse geliştirsinler kenara koyar kendi yollarına devam ederler.
Kartal hazretleri de sonuçta Tanrı olmadığına göre onun da hayatı istediği gibi, mükemmel gitmez. O da çuvallar; olur o kadar. Ben de kartal olsam “şartlar yaver gitmedi” derim. Ne diyeceksin; “formdan düştüm” diyecek hâlim yok ya.
Konuşmak iletişim demektir. Bir başka ifadeyle beyandır. Bildirişimdir. Diğer varlıklarla sessiz iletişim şeklinde cereyan ederken insanlarla sözeldir. Kelimelerle yapılır.
Öyle bir deryadır ki bu; Ömrünü gaflet üzere yaşayan dahi içine gark olduğunda, Büyük bir hayranlıkla, hem de tam oracıkta Kendini şükür secdesinde buluverir.
İnsan, yaptıklarının bir karşılığı olsun ister. Görmek, görülmek, işitilmek, fark edilmek; mükâfatlandırılmak, onore edilmek… Varlığı kanıtlansın ister. Ve bunun üzerinden bir “emeklilik ikramiyesiyle” güzel bir yer satın alıp ömür boyu orada yaşamak hayali, her canlının arzusudur.
AHLÂK-I HASENE erleri, takdir, takdis ve tahkir bilincine ulaşmış kişiler arasından çıkarlar. Bu üç önemli kavramın yerli yerine oturması ve bunun gereğini ifa etmek onlar için ehem mühim meselesidir.
Hayat, gürül gürül akan bir nehirken, “ya boğulursam” korkusuyla kıyıda donup kalmak, suya hiç değmeden soğuktan titremektir.
Âlemde birbirine dokunmayan bir şey yok. Görünmeyen iplerle bir tesir hâlindeyiz sanki; beynin nöronları arasındaki akımların birbirine sinyal göndermesi gibi.
Dünya liderlerine bakın. Biraz üzerlerine gidildiğinde, mevcut durumun değişmesini ve kendi kurdukları sistemin bozulmasını istemedikleri için, bunu hissettirdiğinizde hep bir korku ve tehlike algısı yaratırlar ki kendileri orada hep dursun diye
Kartal hazretleri de sonuçta Tanrı olmadığına göre onun da hayatı istediği gibi, mükemmel gitmez. O da çuvallar; olur o kadar. Ben de kartal olsam “şartlar yaver gitmedi” derim. Ne diyeceksin; “formdan düştüm” diyecek hâlim yok ya.
Öyle bir deryadır ki bu; Ömrünü gaflet üzere yaşayan dahi içine gark olduğunda, Büyük bir hayranlıkla, hem de tam oracıkta Kendini şükür secdesinde buluverir.
İnsan, yaptıklarının bir karşılığı olsun ister. Görmek, görülmek, işitilmek, fark edilmek; mükâfatlandırılmak, onore edilmek… Varlığı kanıtlansın ister. Ve bunun üzerinden bir “emeklilik ikramiyesiyle” güzel bir yer satın alıp ömür boyu orada yaşamak hayali, her canlının arzusudur.
Güzel ahlak yolcuları isimlendirme ve kavramlaştırma meselesinde hassas olduklarından dinlediklerini ve okuduklarını tahlile tâbi tutarlar.
Aklı olmayanın teklife muhatap olamadığı gerçeğinin biliniyor olmasına rağmen yine de akla yönelik olumsuz söylemlerde bulunanlara itibar etmez ve geçerli saymazlar. Bu yönde yaklaşanların hangi tür görüntüye bürünürlerse bürünsünler, ne yönde söylemler geliştirirlerse geliştirsinler kenara koyar kendi yollarına devam ederler.
Konuşmak iletişim demektir. Bir başka ifadeyle beyandır. Bildirişimdir. Diğer varlıklarla sessiz iletişim şeklinde cereyan ederken insanlarla sözeldir. Kelimelerle yapılır.
AHLÂK-I HASENE erleri, takdir, takdis ve tahkir bilincine ulaşmış kişiler arasından çıkarlar. Bu üç önemli kavramın yerli yerine oturması ve bunun gereğini ifa etmek onlar için ehem mühim meselesidir.
Kurucu metin hayatın her alanında kurucudur. İnsanlığa ipuçları sunar. Hedefler koyar. Dil, tarih, düşünce, kozmoloji, astronomi, anatomi ve yaşamın diğer her safhasını alakadar eden âyetlere odaklanmalısın ki, ilim münafıklarının yalanlarından canını kurtarabilesin.
İlim ve hikmetin cemedilmiş membaı olan Nebi’lerin Kur’an-ı Kerim’de sunulan hayatlarına odaklanıp tahliller yapmalısın.
Kendilik bilincine göre “Merkezlenmek”, bireyin kendi iç dünyasına, düşüncelerine, duygularına ve deneyimlerine odaklanarak, kendini anlama ve eylemlerini doğruya sevk etme sürecidir.
Önce insan aldandı. Öyle ki aldananlar çoğunlukla aldandığının farkına bile varamadı
Dünyada gördüğümüz farklılıklar arasında kıyas yaparak nimetlerin ve güzelliklerin bilincine varabilmemiz için Allah her şeyi zıddı ile var etmiştir.
“Emanet güven kaybedildiği zaman, yani işler ehli olmayan liyakatsizlere verildiği zaman kıyameti bekle.”
Kur’an-ı Kerim’de ve hadis-i şeriflerde, işlerin ehli olana yani layık olduğu kimselere verilmesi emrediliyor.
Kendi benlik ve zanları insanı hırs, kıskançlık gibi ifrat hallere sebebiyet verir. Göklerden gelen etkiler nefsi yönümüzü etkileyen önemli enerji frekanslar içerir ve bu bedenlerimizde şaşkınlık, pişmanlık, hırs, hevesi arttırır. Bizi sui zanlara, istemediğimiz sonuçlara maruz bırakır.
