Belki bir zamanlar sevilmek, görülmek, kabul edilmek ve güvende hissetmek için beklemen gerekiyordu. Belki de kendinden vazgeçmenin, daha çok çabalamanın ve herkesi memnun etmenin sevgiyi getireceğine inandın.

Bir şeyi yaparken, düşünürken bunun altında yatan duygu, niyet ne? Kimseye söylemek istemeyebilirsin ama Allah için kendine söyle bunu.

Hakiki tevekkül, deveni bağladıktan sonra Allah'a güvenmektir; eylemsiz kalıp kaderi suçlamak ise pasif bir cehalettir

Zannetmiyorum. Eğer sen bunların esiri olmadığını gösteren hâller sergilemeye başladığında, yani bu bağımlılığından kurtulmaya niyet edip bunu eyleme döktüğünde, Allah sana daha iyisini vereceğini söylüyor.

” Neden bir yanımız iyileşmeyi, yenilenmeyi bu kadar çok isterken, diğer yanımız görünmez zincirlerle olduğumuz yere çakılı kalır?”

Bu durum da sana derin sorular sormana sebep kılıyor: “Ben kiminle olursam ben olurum?” Belki de “var” diye adlandırdığım varlığım nerede sonlandırırsam, yani değiştirmeye ve dönüşüme başlarsam ne olacağı...

Sen “var olacağım” dedikçe, selam dairende, yani yakınların için ölmeye ve silinmeye başlıyorsun. Gittikçe aynı bir cesedin çürümesi gibi, küçük prens. O sevdiğin şey artık bakılmayacak ve kokusuna bile dayanamayacağın biri hâline geliyor.

Adam Müslüman olmuş, sünnet olmuş. Belki oldu mu, onu da bilmiyorum; ona göre kestirmek evrensel insan haklarına uymuyordur. Diyelim oldu. Sonra diyorsun ki: “Düşündüm taşındım, biz Batı kültürüne göre zekât vermek… Bizim ahlakımıza uymuyor artık, bunun değişmesi lazım.”

Oysa aşk dediğimiz şey bizi bize gösteren bir ayna değil miydi? Gözlerimiz ne zaman bu kadar kör oldu, ne zaman kendi yansımamızdan korkar hale geldik?

Değişirken yaşayacağımız “öyle olur, şöyle olurlar”ın kalbini bir türlü rahat bırakmaması ve yorması, tarifsiz bir direnç oluşturuyor. Hâlbuki ne olacak değil mi? Basit bir cümle.